مشهور بين عرف شيعه اين است كه امام سجاد(ع)به همراه اهل بيت سيدالشهدا(ع)در راه

 بازگشت ازشام به كربلا رفته و روز اربعين موفق به زيارت قبر مطهر حسين به علي (ع)

و اصحاب با وفايش شدند و پس از سه روز و اقامه ماتم به مدينه الرسول(ص) بازگشتندو

 نيز بين شيعيان مشهور است كه زين العابدين(ع)سر مطهر پدر رادر آن روز به بدن شريفش

ملحق نمودند.

اربعين سنت حسنه :كلمه اربعين دراصطلاح به چهلمين روزشهادت سالار شهيدان امام

حسين (ع) و ياران با وفايش گفته مي شود كه مصادف با روز بيستم ماه صفر مي باشد

تكريم و گراميداشت اين روز و احياي خاطره غمبار عاشورا و زيارت جابربن عبدالله انصار

 به همراه عطيه عوفي و ملاقات ايشان با اسرا در كربلا راز و رمز تداوم شعور عاشورايي

 و شور كربلايي در زمان هاي بعد بوده و خواهد بود.آيا تا به حال از خود پرسيده ايم كه چرا

 در ميان انبيا و امامان هيچكدام ازايشان و حتي پيامبر اكرم (ص)مراسم اربعين ندارند اما امام

 حسين(ع) اين چنين مراسمي دارد و هم زيارت مخصوصه ؟ وآيا اربعين پيامي دارد كه ما از

 آن بي خبريم؟

اربعين در آفرينش انسان: خالق بزرگ جهان به خلق جهانش مشغول بود و گل وجود آدمي

 چون خميري به يد قدرت الهي در انتظارو... وسرانجام انسان پس از 40 روزصلاحيت

حضور در جمع مخلوقان را دريافت كرد.از آن پس به مادران ماموريت داده شد كه فرزندان

ادم را در رحم خود نگهداري و پس از تكمبل،تحويل عالم خاكي بدهند.و قرار شد كه سير

 تكاملي هم 40روزه باشد يعني از هر مرحله اي به مرحله ديگر و از شكلي به شكل

ديگر 40روز طول بكشد تا اماده زندگي جندين ساله در كره خاكي باشند . بشر از وقتي پا

 به عرصه وجود نهاد به او ياددادند هر چيزي را تا ديد لب نزند،به هر چيزي نگاه نكند

چون انسان هر غذايي را مي خورد تا 40 روز اثرش باقي است.

اربعين وانسان: انسان گاه چنان خويش را در اربعين در تاريخ خلقت نور مي بيند كه انگار

 از نور پديد آمده و تا 40 روز در نور است و گاه خد را در تاريكي مطلق مي بيند و تا 40روز

 در سياهي بعدها مي فهمد كه آن نورانينت و شادابي چهل روز معلول تناول طعام حلال و پاك

 بوده است. انسان ها پس از يك ديگر آمدند و آمدند تا جمعيت جهان به قدري زياد شد كه

حرف ها در دلها اثر نكرد،نوح (ع) با آن همه عظمت هرقدر تلاشش مضاعف مي شد كمتر

 نتيجه مي گرفت. آن گاه در پي بي ثمر ماندن تبليغ خود خداوند تا چهل سال مردان را عقيم

 كرد و و زنان را نازا و كم كم آژير خطر نواخته شد و تنها عده كمي از مردم در كشتي

 نشسته و نجات پيدا كردند. نااهلان قوم نوح با پسرش كه در جهالت خود غرق بودند و

 كوچك نرينشان چهل ساله بود در آب غرق شدند.در دريايي از آب كه به ظاهر آب بود اما

 قهر خدا بود و باز هم تكرار ،انقدر تكرار مي شد كه تا اين انسان خاك نشين عرش نشان

 شود. بار ديگر يونس ،پيامبر شد، امتحانش را پس داد و تا چهل روز در شكم ماهي زنداني

 شد در آنجا بود كه ذكريونسيه را تعليم او دادنداز آن پس انسان ياد گرفت اگر چهل روزذكر

 يونسيه را بخواند از ظلمت به نور مي رسد همانطور كه يونس آن ذكر را گفت و نجات

 يافت. نبي ديگري اربعين ديگري را به يادگار گذاشته است به نقل از امام علي(ع)،حضرت

 داوود مورد خطاب و نداي خدا قرار گرفت:"اي داوود تو خوب عبدي هستي اگر از بيت

 المال برداشت نمي كردي و از دسترنج خود مي خوردي" اين سخن بر حضرت داوود

سنگين آمد،تا چهل روز گريست تا خداوند آهن را در اختيارش قرار داد. موسي كليم الله

هم يك اربعين را تجربه كرد او ابتدا سي روز روزه گرفت و در پايان مناجاتش خطاب

رسيد ده روز ديگر بايد صبر كني و آن را به چهل روز رساني . وي براي گرفتن رسالت

 رفته بود اما قومش با هارون سرناسازگاري نهاده و گوساله پرست شدند. با عبور از گذر

 پرمخاطره ي انسان اين بيم هم مي رود كه نكند من هم روزي دچار ظلمت شوم ! خاتم پيامبران

 اخرين نسخه را چنين داده اند :"هركس چهل روز خويش را براي خدا خالص كند سرچشمه

 حكمت و عرفان از وجودش به جوش آيد و بر زبانش جاري شود." ازاين پس چله نشيني ها

و جويبار حكيمان پر آب و جاري شدالبته اين راه بي همراهي خضر قطعا ظلمات است به

همين دليل دو راهنما براي انسان گذاشته اند.در برون و درون انسان دوچراغ هدايت تعبيه

 شده است ؛عقل از درون و امام از برون ناظر انسان شد. اين راهنماي بيروني همچنان با

 انسان هست تا گام به گام او را به جنت رهنمون كند.راهنماي بيروني هر آنچه زيبنده اين

 راه است را در سبد بشر به يادگار نهاده است كه نام او حديث است. بايدها و نبايد ها شايسته ها

وغير آن همه و همه در اين سبد وجود دارد.پيامبر(ص)فرمودند:"هركس از سخنان ما چهل سخن

 حفظ  کند(وبه كارگيرد)شفاعتش مي كنم. پيامبر(ص) نسخه پيچيده اند كه چهل بار سوره توحيد

بخوانيد تا خداوند گناهان شما را ببخشد.سوره توحيد باراني است كه روح در آن شسته مي شود .

اربعين وامام حسین(ع): اربعين امام حسين(ع) اگرچه به نام ايشان است اما در حقيقت به اسرا و

 دسترنج ايشان تعلق دارد. اربعين روز تجليل از كاروان اسراست كه كتاب تاريخ عاشورا را

 براي مردم شهر خواندند و گروه مردم را بيدار كردند مردمي كه به خواب غفلت فرو رفته و

 از تبديل شدن امامت به سلطنت غافل شده بودند،رساند. جريان امامت و تلاش امام حسين(ع)

و چهل روز زحمت اسيران كربلاست كه مي توان به ثمر رسيدن آن را تماشا كرد. دو واقعه

مهم در اين چهل روز اتفاق افتاد؛يكي مسجد كوفه كه امام سجاد(ع) در آنجا چون اسيري

حضور داشت و يكي هم مجلس يزيد.در اين دو جا هم امام سجاد(ع) و هم عقيله بني هاشم به

 تفصيل و زيبا جريان انحرافي پس از پيامبر(ص) را تجزيه و تحليل كردند با سخنراني هاي

كوبنده بنيان ظلم را متزلزل كردند و اگر نبود حركت به طرف شام و بازگشت كه يك اربعين

 طول كشيد ،رشادتهاي امام (ع) و يارانش به ثمر نمي رسيد.بازگشت كاروان در اربعين

 امام(ع) به دشت كربلا نشان از تكميل هدفي است كه در لوح محفوظ يك اربعين به

انتظارش بودند. تعظيم شعائر ديني و رمز پويايي هميشگي نهضت و اعلام پاي بندي به مكتب

سرخ عاشوراست.اگر پيشوايان معصوم ما به برگزاري مراسم عزاداري ،نوحه خواني و

 مرثيه سرايي تاكيد بسياري داشته اند و براي گرياندن و گريستن،زيارت كردن و نماز خواندن

 بر تربت امام حسين(ع) ثواب و فضيلت هاي فراواني بيان كرده اند به دليل همين آثار بالنده

 معنوي و عاطفي است كه در روح مسلمانان آزاده برجاي مي گذارد. زيرا گراميداشت

چهلمين روز شهادت آن پرچمدار بزرگ اسلام .،زنده نگه داشتن ياد و خاطره او و پاسداري

 از ارزش هاي معنوي است حتي درنخستين اربعين عاشوراي حسيني نيز جابربن عبدالله

انصاري و عطيه عوفي به زيارت تربت پاك سيدالشهدا رفتند و در سوگ آن عزيز گريستند

 و به عزاداري پرداختند.